Acht miljoen oude autobanden inzamelen per jaar... …dat zijn alle ingeleverde gebruikte personenwagenbanden in Nederland …dat is gelijk aan de oppervlakte van 400 voetbalvelden …op milieuverantwoorde wijze verwerkt …dit levert 32.000.000 kilo hoogwaardige grondstoffen ...dit betekent 59.000 ton minder CO2-uitstoot …daarmee besparen we CO2 gelijk aan de emissie van 400.000.000 autokilometers of de nieuwe aanplant van 400.000 bomen Oude Alle gebruikte autobanden worden in Nederland door RecyBEM ingezameld en op milieuverantwoorde wijze verwerkt. 29 RecyBEM-gecertifi ceerde inzamelings- en herverwerkingsbedrijven voeren deze werkzaamheden uit. www.bandenmilieu.nl banden, nieuw leven.
8 JUNI 2012 | AFTERSALES MAGAZINE | 61 Bloemen in plaats van rubber Natuurrubber is een belangrijke grondstof voor de productie van banden. Vredestein participeert daarom in het EU-Pearls project, dat alternatieve oogstmethoden voor natuurrubber zoekt. Tekst Peter Aansorgh R ubber is niet alleen een belangrijke grondstof voor de productie van autobanden, maar ook voor vele andere industrietakken. Wereldwijd wordt er grofweg 22,7 miljoen ton rubber geproduceerd, waarvan 48 procent natuurrubber en 52 procent synthetisch rubber. Maar liefst 75 procent van alle geproduceerde natuurrubber wordt gebruikt voor de fabricage van banden (cijfers uit 2008, Universiteit Twente). Synthetisch rubber kan op vele manieren worden gemaakt en er zijn dan ook vele soorten van. De meeste daarvan zijn niet geschikt voor de toepassing in autobanden, maar er zijn er die daarvoor wel nuttig zijn, zoals SBR (Styreen-butadieen Rubber) en BR (Butadieen Rubber). Maar synthetisch rubber kan natuurrubber niet volledig vervangen en het heeft ook enkele serieuze nadelen. Zo wordt synthetisch rubber gemaakt uit ruwe aardolie. Hiervoor worden de lange olieketens van het residu, dat overblijft na destillatie van ruwe olie, gekraakt tot korte moleculen, die vervolgens worden gepolymeriseerd tot de gewenste rubbersoort. Olie wordt echter steeds schaarser, waardoor de prijs van de grondstof stijgt. Bovendien vergt deze productiemethode een hoog energieverbruik van 150 tot 210 GJ/ton, wat ook weer de nodige CO2-uitstoot met zich meebrengt. En die wordt niet gecompenseerd door natuurlijke plantengroei, zoals dat bij natuurrubber gebeurt. NATUURRUBBER Natuurrubber wordt voor ongeveer tachtig procent geproduceerd in Zuid-Aziatische landen als Maleisië, Indonesië en Thailand. De grondstof wordt afgetapt uit de stam van de Hevea Brasiliensis, de rubberboom. Het sap hiervan bestaat voor een derde uit latex, dat uitgefilterd wordt. Er blijft dan rubber over, dat door vulkanisatie met zwavel tot een stevige rubbersoort wordt verwerkt. De productie van natuurrubber kost veel minder energie dan de productie van synthetisch rubber, het vraagt ongeveer 15-16 GJ/ton, terwijl het restproduct van de Heveaboom timmerhout oplevert. Een nadeel van natuurrubber is dat sommige mensen er slecht tegen kunnen: 1 tot 6 procent van wereldpopulatie is allergisch voor natuurrubber, waardoor zij bijvoorbeeld geen latex handschoenen of condooms kunnen gebruiken. Als grondstof voor banden heeft natuurrubber een belangrijk voordeel: het levert een lagere rolweerstand op dan synthetisch rubber. Nadeel is dat het gripniveau lager ligt. TEKORTEN Er dreigen bovendien tekorten, bijvoorbeeld doordat de vraag naar natuurlijk rubber en latex sterk toeneemt dankzij groeiende economieën als China en India. De prijs van rubber stijgt hierdoor snel. Ook de stijgende welvaart in de producerende landen zorgt voor stijgende prijzen, omdat steeds minder arbeiders bereid zijn voor een laag loon rubber te produceren. Rubber wordt kostbaar, dankzij toenemende vraag en mislukkende oogsten Een ander probleem is het risico op mislukte oogsten. Er zijn maar weinig genetische variaties van de Hevea Brasiliensis, waardoor deze boom gevoelig is voor ziekten, zoals de Zuid-Amerikaanse bladschimmel. De rubberplantages in Zuidoost-Azië worden hierdoor en door klimaatveranderingen ernstig bedreigd. De prijsstijgingen van de laatste jaren zijn ook sterk beïnvloed door buitengewone droogtes in Zuid-China, Noord-Thailand, Laos en Vietnam, terwijl de oogst in Indonesië juist te leiden had onder overmatige regen. PAARDENBLOEMEN De rubberindustrie ziet hierin genoeg redenen om op zoek te gaan naar alternatieve bronnen voor de fabricage van natuurrubber. Hiervoor is het project EU-Pearls opgestart, een samenwerkingsverband van verschillende Europese onderzoeksorganisaties en industriële partners, waaronder Apollo-Vredestein en de Universiteiten van Wageningen en Twente. Samen onderzoeken ze alternatieve bronnen voor natuurrubber. Daarvoor richt het onderzoek zich op planten die ook in Europese omstandigheden goed gedijen, zoals de Guayule en de Russische paardenbloem. De Guayule (Parthenium Argentatum) is een Noord-Amerikaanse struik, waarvan het sap een vergelijkbare, hypoallergene latexsoort oplevert als de Hevea boom. Dat is geen nieuw idee, want Guayule werd in het begin van de twintigste eeuw al grootscheeps gebruikt voor productie van rubber. Op dit moment wordt de plant in Spanje gekweekt voor de productie va biomassa. Ook de Russische paardenbloem (Taraxacum Kok-Saghyz) werd al eerder gebruikt, onder meer voor productie van rubber voor banden van legervoertuigen, in de Tweede Wereldoorlog. Het product is minder goed dan dat van Guayule, maar is wel gemakkelijker te extraheren. De extractie en verwerking kunnen bij beide volledig automatisch gebeuren, wat gezien de prijs van arbeid in Europa een eerste vereiste is. De onderzoeksresultaten worden in september 2012 gepresenteerd tijdens een afsluitend congres van EU-Pearls in Wageningen.
http://www.bandenmilieu.nl,
Aftersales Magazine 2012-06 main